پایگاه اطلاع رسانی اهل البیت ع

پایگاه اطّلاع رسانی اهل البيت علیهم السّلام

از زندگانیم گله دارد جوانیم

شرمنده‌ی جوانی از این زندگانیم

دارم هوای صحبت یاران رفته را

یاری کن ای اجل که به یاران رسانیم

پروای پنج روز جهان کی کنم که عشق

داده نوید زندگی جاودانیم

چون یوسفم به چاه بیابان غم اسیر

وز دور مژده‌ی جرس کاروانیم

گوش زمین به ناله‌ی من نیست آشنا

من طایر شکسته پر آسمانیم

گیرم که آب و دانه دریغم نداشتند

چون میکنند با غم بی همزبانیم

ای لاله‌ی بهار جوانی که شد خزان

از داغ ماتم تو بهار جوانیم

گفتی که آتشم بنشانی، ولی چه سود

برخاستی که بر سر آتش نشانیم

شمعم گریست زار به بالین که شهریار

من نیز چون تو همدم سوز نهانیم

شهریار

نوشته شده توسط بنده خدا در 10:33 |  لينک ثابت   • 

چشم میمالم هنوز

گوئی از خواب قرون برخاستم

زندگی گم کرده دنیای قدیم

نیست یک خشتی که عهدی نو کنم

خواب و بیداری چه کابوسی عبوس!

آشنایان رفته‌اند

داغ یک دنیا عزیز

وای! وحشت می‌کنم

*

مومیائی زنده بود

چشمهای گود‌رفته، بر تنش احساس گور

شاید از اهرام مصر

شکل یک فرعون و بخت‌النصر، یا یک همچو چیز

با شنل پوسیده خود، ارث اعصار و قرون

سرد و سنگین می‌رود. در میان چهره‌های مشئز.

گیج و گول و آج و واج

راه خود گم می‌کند

*

راه خود را بیخودی کج میکنم

میدوم در کوچه‌ها، پس‌کوچه‌ها

شاید آنجا که منزل داشتم

ها. همانجاست کز من چیزها جامانده است

کو؟ کجاست؟

گیج گیجی میخورم راهم دهید

آرزوها، عشقها گم کرده‌ام

میروم دنبال آن گمگشته‌ها

*

سایه‌ها از دور و بر در میروند

یادگارانی که شاید می‌شناسندم ز دور

آدمکهای که تند و فِرز غایب می‌شوند

جای پاشان از در و دیوار بالا می‌رود

سرصداها بیخ‌گوشی، پچّ پچّ و گیج و گنگ

بی‌صفتها گور خود گم می‌کنند.

شاید آنها هم خجالت می‌کشند

سر بزیر افکنده‌ام

از مُروّت دور نیست

شاید آنها هم چومن از گور بیرون آمدند

باید از محشر گذشت

این لجن‌زاری که من دیدم سزای صخره‌هاست

گوهرِ روشن‌دل از کان جانی دیگر است

*

ارث بابا کوره قسمت کرده‌اند

آب و رنگ من یکی‌برداشته

چشم و ابرویم بدست دیگری است

آن یکی پهلو قُلُمبیده چه خوب

شاید آن هم کلیه‌های من؟ صحیح!

ساز و چنگم در کُجا افتاده‌اند؟

این یکی ناچار می‌ماند زمین

کُندة سنگین که زورش می‌رسد؟

*

این که رد شد آن رفیق من نبود؟

از قد وبالا که دیدم عین اوست

پس چطور؟

او مرا دیده و باین سردی گذشت؟

ها- بگو

این یکی هم مال او کش رفته است

*

باز کوه بی‌زبان وِر می‌زند

با که می‌گوید سخن؟ با من که نیست

گُنگ مجنون لالبازی درنیار

من دگر گوشم بدهکار تو نیست

با هالو را مترجم لازم است

من که شاعر نیستم

گو بگوید هر که می‌فهمد زبان راز را

*

دختره با برق چشمان سیاه

یکّه خوردم راستی

عین آن یاروی هفده قرن پیش

آنکه در تابوت قیصرها غنود

ها- صدایش درنیار، این هم بله

سرُمه‌دان دیگری دزدیده است

عُذر می‌خواهم پری

من نمی‌گنجم در آن چشمان تنگ

با دل من آسمانها نیز تنگی می‌کنند

روی جنگلها نمی‌آیم فرود

شاخ زلفی گو مباش

آب دریاها کفاف تشنة این درد نیست

برّه‌هایت می‌دوند

جوی باریک عزیزم راه خود گیر و برو

*

هردم اندازد بکول ابلهی

کهنه انبانی پر از بازیچه دارد این فلک

باز ابله زیر بار

خنده می‌گیرد مرا

عین آنهایی که وقتی بار دوش بنده بود

حاصل آن پشت ریش و ناگهان خر غلط گور

خنده‌ام گیرد بگو یا گریه‌ام زین سرنوشت

*

داده‌های خود یکایک پس گرفت

عادتم داد و خمارم کرد و تریاقم نداد

لوله‌ها را باز کرده جمع و جور

میزند زیر بغل

باز آوردی که چه؟

پس نمی‌گیرم برو

ناز زنهائی که می‌گفتند دنیا مرد نیست

*

قهوه‌خانه، سوت کور

زانوی سکّو گرفته در بغل

در خمار مزمن خود چّرتکی

پنجره، خمیازه کش

در خمار یک غزل، یک پنجه‌ساز

چشم کاشیهای ابلق خوابناک:

از شکاف در بهر جان کندنیاست،

باز چشمک می‍زند

یک درخت بید مجنون سر بزیر

زُل زده در جوی آب اندیشه‌ناک.

آشنای من نهان در بیخ و کنج سایه‌ها

باز می‌خواند مرا

یک صدای التماس آمیز، گاهی خشمگین.

من چه می‌خواهی بگویم، یک نگاه

یک نگاته دردمند

آرزوی زنده کن من مرده‌ام

*

در تقلاّی فرار و کُنجکاو

هر کجا سر میکنم زندان و قفل

هی‌ زمین در زیر پا و آسمان بلای سر

این عقاب خشمناک سرنوشت.

در سکوت نیمشب. گاهی سحر،

یک پل اسرار، رنگ‌آمیز و محو

بر فرازِ کوههای سرد و سنگین بسته‌اند

ماه از آنجا میرود

آه! آه!

صخره‌های تیز وحشی بسته راه

این شنل پوسیده خواهد گیر کرد

بال و پر میسازم از این پاره‌ها

یک شب مهتاب از این تگنای

بر فراز کوهها پر میزنم

میگذارم می‌روم

نالة خود میبرم

دردسر کم میکنم

*

مهلت زندانیان برزخ است

بازهم آزادی صد سال عمر

منعکس شد در جهان و سدّ اسکندر شکست

میله‌ها از هم درید و سیل باغ‌وحش ریخت

امتحان آخری، خود آیت وقتی عظیم

عمر دنیا هم به پایان می‌رسد

جن برون فرمود از درگاه دولت انس را

دست در دست نفاق

پای ایمان در دل کفر و نفاق آید میان

جنگهای پرده پوشی منفجر خواهد شدن

میرسد افرشتگان

آشیان در مغز انسان می‌کنند

تیغ کین خار ندامت می‌شود

خشم وجدان التهاب دوزخ افروزد بجان

اتصال سیم برقش با عذاب وجدان

زنگ محشر می‌شکافد نعره‌ها و ناله‌ها

پرده‌ پایان فرود

یک سکوت هولناک و یک تکان

کفّه‌ها بالا و پایین می‌روند

سرنوشتی مهر وموم

باز می‌گردم به گور

میشکافم وحشت غاری عظیم

شانه‌هایم در فشار تگنا و تیرگی است

یک ستاره کوره سوسو میزند آن بیخها

روزن عشق و امید

چشمهائی خیره می‌پاید مرا

غُرش تمساح می‌آید به گوش

کبر فرعونی و سحر سامری است

دست موسی و محمد با من است

میروم

وعده آنجا که با هم روز و شب را آشتی است

صبح چندان دور نیست

«شهریار»

نوشته شده توسط بنده خدا در 11:48 |  لينک ثابت   • 

 

تکـرار تب غـديـر خـم

                                   بنگـر رحمـاءُ بينهــم را             تکـرار تب غـديـر خـم را

                                   امروز علي غريب و تنهاست      آماج هجوم اهرمن هاست
                                   او کيست؟گلي زباغ زهرا         پرورده درد و داغ زهرا

                                   او نـور دل بسيجيــان اســت     چون مادر خويش مهربان است
                                   مستــم ز تبســم نمـــازش       لبخند چو غنچه، دل نوازش

                                   چشمانش بوي عشق دارد       مستي ز سبوي عشق دارد
                                   چون فاطمه پشتوانه اوست      تا هستم و هست دارمش دوست

 

                                   براي شادي روح مرحوم آقاسي يک صلوات به ايشان هديه بفرماييد.

منبع:
http://bedanim.parsiblog.com

نوشته شده توسط بنده خدا در 11:12 |  لينک ثابت   • 

يكي از باشكوه‌ترين اعمال حج وقوف در عرفه است. حاجيان بايد از ظهر روز نهم ذي الحجه تا غروب آفتاب همين روز در اين صحرا توقف كنند.
حاجي قبل از رسيدن به عرفات بايد احرام ببندد و مستحب است اين عمل در روز هشتم ذي الحجه كه روز ترويه نام دارد انجام گيرد.

           

مولوي در غزلي از غزليات شمس با مطلع زير: 

                                   اي خان و مان بمانده و از شهر خود جدا
                                   شاد آمديت از سفرخانه‌ي خدا

هشداري دهد كه در روز ترويه خطبه‌ي بليغ را بشنو و سپس به طرف عرفات برو و دعوت كن و صدا بزن
تا روز ترويه شنو خطبه‌ي بليغ و آنگه به جانب عرفات آي در صلا

محيي لاري هم عرفات را اين گونه توصيف كرده است: 

                                   آن جبلي كش عرفات است نام
                                   هست فروتر زجبل ها تمام 
                                   پر بود از رحمت حق دامنش
                                   انس و ملك جمع به پيرامنش 
                                   سايه‌ي آن در عرفات جنان
                                   مي‌دهد از ظل الهي نشان 
                                   گرچه به صورت زجنان اصغر است 
                                   ليك به معنا ز همه برتر است
                                   چون حجب واحد حي غفور 
                                   آمده هفتاد چه ظلمت چه نور
                                   و آن همه اسباب و حجابي زوي
                                   جز به رياضت نتوان كرد طي
خاقاني در تحفه العراقين عرفات را اين گونه توصيف كرده است:

آن گاه كه دلت را از علايق دور كني راه عرفات را مي پيمايي و به پناهگاهي راه پيدا مي‌كني كه ركن اعلي است و هدف اصلي مردان خداست سرزميني كه مانند كاخ پادشاه است و كساني مي‌توانند به اين سرزمين راه يابند كه سعادت داشته باشند.
                                    ز آن جا كه عنان دل بپيچي
                                    راه عرفات را بسيجي 
                                    آيي به پناهگاه بشري
                                    دشت عرفات و ركن اعلي
                                    آن مقصد عزم ره نوردان
                                    آن غايت كار نيك مردان
                                    دهليز سراچه‌ي الهي 
                                    دهليز چه صدر پادشاهي! 
                                    در مانگه راندگان برونش
                                    دولتگه خواندگان درونش 
                                    بيرون و درونش هست ماناك
                                    دامان اثير وجيب افلاك
                                    زين سو همه حيرت آور بر
                                    زآن سو به جوار حق كشد سر
                                    اين دار خلاف و دير خذلان 
                                    آن شط امان و خط ايمان
                                    خلق دو سراي حاضر آن جا 
                                    ميعاد و معاد ظاهر آن جا

شاعري ديگر ممدوح خود را به كعبه تشبيه كرده و سرزمين خوارزم را به عرفات

                                    تو كعبه‌ي جلالي و ارباب شرع را
                                    خوارزم و آب او عرفات است و زمزم است
                                    رشيد الدين وطواط

و شاعر ديگري معتقد است كه هر جا ذكر معشوق شود سرزمين عرفات است

 
                                    تو كعبه‌ي آمالي و زقافله‌ي شكر
                                    هر جا كه رود ذكر تو گويي عرفات است
                                                                                           انوري

شاعري ديگر كه معني واقعي عرفات را مي‌داند خود را سرزنش مي‌كند و مي‌گويد

من كه وابستگي به دنيا دارم و روزگارم را به بطالت گذرانده و به عبادت خدا نپرداخته ام چگونه مي توانم به عرفات بروم
                                     كي سبكبار كنم سعي و طواف
                                     من كه جمال حطام و حطبم
                                     كي به ذي حجه روم زي عرفات
                                     من كه نشناخته طي شد رجبم
                                                                               محمد شجاعي

برخي از شعرا به عرفات و وابسته‌هاي كعبه و حرم سوگند ياد كرده‌اند. مثلاً رشيدالدين وطواط چنين سروده: 
                                     به موقف عرفات و به مجمع عرصات
                                     به حشر و نشر و بقا و لقا و حور و قصور
                                     به قدس و كعبه و جودي و يثرب و عرفات
                                     به حق زمزم و ركن و مقام و مسجد نور 

بد نيست نمونه‌ي ديگر را هم بخوانيد:
                                    به ذات ايزد و توحيد او و حرمت او
                                    به حق كعبه و آن كس كه كرد كعبه بنا 
                                    به زمزم و عرفات و حطيم و ركن و مقام
                                    به عمره و حجر و مروه و صفا و منا
                                                                                  اديب صابر

                                     اي به مهر تو آسمان دربند
                                     ياد من كن چو مي‌دهم سوگند
                                     به نماز شب و قيام و قعود
                                     به دعاي پر و ركوع و سجود
                                     به صفا و به مروه و عرفات
                                     به مه و مهر و فرش و كرسي و ذات
                                     كه مكن زآن در اوحدي را دور
                                     يارمنديش كن زعالم نور
                                                                      اوحدي مراغه‌اي

خيام معتقد است اگر مي‌خواهي به كعبه روي، اول خدا را بخواه و او را بشناس و سپس به كعبه و عرفات برو
                                     به راه حج شتابي مال صرف كن
                                     زراه دور تا برآوري حاجات 
                                     نخست قاضي حاجات را طلب پس حج
                                     نخست معرفت نفس جوي پس عرفات 

خاقاني در بيتي معتقد است حضرت جبرئيل در عرفات خطبه خوان است و جبل الرحمه منير اوست
                                     جبرئيل خاطب عرفات است روز حج
                                     از صبح تيغ و از جبل الرحمه منبرش

حضرت امام محمد باقر (ع) فرموده‌اند

                                    در روز عرفه هيچ سائلي رانده نمي‌شود.

امام سجاد در روز عرفه ديد كسي دست گدايي به سوي ديگران دراز كرده، به او فرمود:

                                    واي به تو آيا در چنين روزي از غير خدا طلب مي‌كني؟

محيي لاري نيز داستاني از حضرت علي (ع) را كه در روز عرفه كسي گدايي مي‌كرد و حضرت او را سرزنش كرد به نظم درآورده است چند بيتي از آن منظومه نقل مي‌شود:

                                    شير خدا كان سخا، بحر جود
                                    قطب زمين اختر برج وجود
                                    روز چنين بود كه شد در غضب
                                    چون كه از او كرد گدايي طلب
                                    در عرفات و طلب از غير دوست
                                    كوري بخت است و سياهي روست

 
ناصر خسرو به ممدوح خودش مي‌گويد

چون تو در عرفات ايستاده‌اي و مورد احترام قرار گرفته‌اي، خودت را منكر شده و فراموش كرده‌اي و خدا را شناخته‌اي.
                                    آمده سوي مكه از عرفات 
                                    زده لبيك عمره از تنعيم
                                    گفت ني گفتمش چو در عرفات
                                    ايستادي و يافتي تقديم
                                    عارف حق شدي و منكر خويش
                                    به تو از معرفت رسيد نسيم

اوحدي نيز معتقد است چون من بر عرفات او وقوف يافتم كسي نمي‌تواند در حضور من ادعاي « من عرف» كند
                                  بر عرفات حضرتش من چو وقوف يافتم
                                  كيست كه در حضور من دعوي « من عرف» كند
                                  و كمال خجندي عرفات عشق بازان را سركوي يار مي‌داند
                                  عرفات عشق بازان سر كوي يار باشد
                                  به طواف كعبه زين در نروم كه عار باشد

 
جامي هم معتقد است كسي مي تواند به خدا آگاهي پيدا كند كه در عرفات حاضر شود

                                  تا نشود در عرفاتت وقوف
                                  كي شود از راه نجابت وقوف 

اين بحث را با آوردن يك مثنوي در توصيف عرفات به پايان مي‌بريم:                                   

                                  اين عرفات است فراغت كجاست
                                  هر كسي امروز به خود مبتلاست 
                                  دامنش از خيل شتر فوج فوج
                                  گشته چو دريا كه درآيد به موج
                                  كوه چنان، دشت چنين زد به راه
                                  راه روان بر شده با صبحگاه 
                                  دست دعايي است كه بر آسمان 
                                  داشته هر سوي زمين و زمان
                                  نعره‌ي يا رب به فلك برگذشت
                                  اشك روان آمد و از سرگذشت
                                  از نم درياي كرم كوه كوه
                                  فيض خدا ريخته بر آن گروه

يادداشت ها
1ـ حج در آئينه شعر فارسي، محمد شجاعي ص 317
2ـ فتوح الحرمين، محيي لاري ص 64
3ـ حج در آئينه شعر فارسي ص 322
4ـ همان، ص 323
5ـ همان، ص 321
منابع ديگر
1ـ تحفه العراقين، خاقاني، تصحيح دكتر يحيي قريب
2ـ ديوان كمال خجندي، تصحيح عزيز دولت آبادي
3ـ ديوان خاقاني، تصحيح دكتر ضياءالدين سجادي

منبع:http://www.aqrazavi.org/index.php?module=pagesetter&func=viewpub&tid=21&pid=2168

نوشته شده توسط بنده خدا در 23:58 |  لينک ثابت   • 

نوشته شده توسط بنده خدا در 9:48 |  لينک ثابت   • 

نمی دانم چه در سر دارم امشب
زدم بر سیم آخر دیگر امشب
زآهم صد هزاران ناله خیزد
بیابان در بیابان لاله خیزد
۩
زموج ناله ام عرش الهی
شود در بحر حیرت همچو ماهی
اگر آه می کشم طوفان برآید
امان از آتشی کز جان برآید
۩
بسوزاند زمین و آسمان را
نگه دارد تکاپوی زمان را
یکی گوید سرا پا عیب دارم
یکی گویدزبا از غیب دارم
۩
نمی دانم چه هستم هر چه هستم
قلم چون تیغ می رقصد به دستم
نه دعبل نه پرزتک نه کمیتم
ولیکن خاک پای اهل بیتم

                                                                                                   مرحوم آقاسی

نوشته شده توسط بنده خدا در 21:29 |  لينک ثابت   •